Bir sabah, Salıpazarı Orman Köyü’nde güneş yavaş yavaş yükselirken ve yaprakları sulayan mis gibi orman havasını içinize çektiğinizde, her şey bir anda durur. Tabiri caizse zaman durur, huzur başlar. Bunu bir sessizlik mektubu olarak düşünün, kendine özgü bu havanın size nasıl hayran bıraktığını anlatan bir mektup.
Bir sabah çiy damlasının ardından köyün güvercini gibi dolaştım. Önce kahvehanenin önünden geçerken, Selim Amca’nın elindeki gazetesinden yükselen mürekkep kokusuyla karşılaştım. O, köyün beyefendisi, her sabah kalkıp kahvesini içip gazetesini okuyan adam. Şıhına hal hatır sorar, onu hızlı hızlı çevirirken derinden gelen bir sessizlikte kendini bulur.
Daha sonra kestanenin altına geldiğimdeyse, Ayşe Teyzenin fırından yeni çıkmış pide kokuları karşıladı beni. Zeytinli, peynirli, etli... Ve elbette yoğurtlu. Kim ne derse desin, bir köy ekmeği tadı hiçbir şehrin en lüks ekmeğinde yok.
Sırada İsmet Abi'nin çiftliğine doğru ilerlerken o harika doğa sesleri, ötüşen kuşlar, rüzgarda hışırdıyan yapraklar, hayvanların çıkan sesleri... Bu sesler, belki de birçoğumuzun özlediği ve bulmakta zorlandığı huzuru bana hissettirdi.
Bir köyde yaşamanın sessizliği, sizin kendi düşüncelerinizle baş başa kalabilmenizi sağlar. Salıpazarı Orman Köyü’nde geçirdiğim bir günde, büyük şehirlerin karmaşasından, gürültüsünden ve stresten uzakta, gerçek anlamda sessizliği buldum.
Köyün yolundan ilerlemeye devam ettim, öğle vaktine doğru Ahmet Dede ile karşılaştım. Kollarındaki sepet dolu kirazla, karşısındaki torunu ile konuşuyordu. Konuşmalarının müziği, rüzgarda dalgalanan buğday tarlası gibi huzurluydu.
Sessizlik demek, etrafınızdaki her şeyin sükuneti değildir. Gerçek sessizlik, iç huzurudur. Salıpazarı Orman Köyü, insanın içindeki sessizliği keşfetmesi için biçilmiş kaftan.
Bu güzel köyde sessizliğin tadını çıkarırken, hayatın ne kadar hızlı aktığını unutmayın. Kendinize zaman ayırın, doğanın ve huzurun keyfini çıkarın. Sessizlik mektubum burada son buluyor, umarım size de Salıpazarı Orman Köyü'nün beni ne kadar etkilediğini anlatabilmişimdir. Sessizlikte görüşmek üzere…
Bir sabah çiy damlasının ardından köyün güvercini gibi dolaştım. Önce kahvehanenin önünden geçerken, Selim Amca’nın elindeki gazetesinden yükselen mürekkep kokusuyla karşılaştım. O, köyün beyefendisi, her sabah kalkıp kahvesini içip gazetesini okuyan adam. Şıhına hal hatır sorar, onu hızlı hızlı çevirirken derinden gelen bir sessizlikte kendini bulur.
Daha sonra kestanenin altına geldiğimdeyse, Ayşe Teyzenin fırından yeni çıkmış pide kokuları karşıladı beni. Zeytinli, peynirli, etli... Ve elbette yoğurtlu. Kim ne derse desin, bir köy ekmeği tadı hiçbir şehrin en lüks ekmeğinde yok.
Sırada İsmet Abi'nin çiftliğine doğru ilerlerken o harika doğa sesleri, ötüşen kuşlar, rüzgarda hışırdıyan yapraklar, hayvanların çıkan sesleri... Bu sesler, belki de birçoğumuzun özlediği ve bulmakta zorlandığı huzuru bana hissettirdi.
Bir köyde yaşamanın sessizliği, sizin kendi düşüncelerinizle baş başa kalabilmenizi sağlar. Salıpazarı Orman Köyü’nde geçirdiğim bir günde, büyük şehirlerin karmaşasından, gürültüsünden ve stresten uzakta, gerçek anlamda sessizliği buldum.
Köyün yolundan ilerlemeye devam ettim, öğle vaktine doğru Ahmet Dede ile karşılaştım. Kollarındaki sepet dolu kirazla, karşısındaki torunu ile konuşuyordu. Konuşmalarının müziği, rüzgarda dalgalanan buğday tarlası gibi huzurluydu.
Sessizlik demek, etrafınızdaki her şeyin sükuneti değildir. Gerçek sessizlik, iç huzurudur. Salıpazarı Orman Köyü, insanın içindeki sessizliği keşfetmesi için biçilmiş kaftan.
Bu güzel köyde sessizliğin tadını çıkarırken, hayatın ne kadar hızlı aktığını unutmayın. Kendinize zaman ayırın, doğanın ve huzurun keyfini çıkarın. Sessizlik mektubum burada son buluyor, umarım size de Salıpazarı Orman Köyü'nün beni ne kadar etkilediğini anlatabilmişimdir. Sessizlikte görüşmek üzere…